Worsteling uit het Web

Yfke Laanstra

Het was voorjaar 2017. Mijn boek ‘Bits, Bytes & Bewustzijn’ was af, mijn schrijftaak zat erop. Het lag in de winkels en mijn boodschap was toegankelijk gemaakt voor het grote publiek. In de vorm van een boek met een gratis app. Ik weet nog goed dat ik me bewust het moment realiseerde dat het af was. Ik wilde nog een hoofdstuk herschrijven maar alles wat ik toen wilde zeggen was gezegd en de volgorde klopte. Ik had zojuist de laatste regels getypt en met een enorme glimlach op mijn gezicht belde ik vol trots m’n moeder. ‘Het is volbracht!’, riep ik door de telefoon.

Wat een bijzonder proces en wat een verademing om zoveel op een rijtje te kunnen zetten, om zoveel ruimte tot mijn beschikking te hebben zodat ik een grotere context kon schetsen. Over mijn passie voor het snijvlak van bewustzijn en computertechnologie. Wat ontzettend leerzaam voor mezelf ook, want dit maakte het voor mij nóg overzichtelijker en de urgentie om dit naar buiten te brengen feitelijk nóg hoger.

Wat ik me over mijn boek pas maanden later zou realiseren was tergend confronterend en pijnlijk ironisch. Zelfs ietwat hilarisch.

Het begon eigenlijk al bij de voorbereidingen voor de boeklancering. De aanloop hiertoe was één groot verdrinkingsproces. Kolkende stromen aan data wist ik niet in goede banen te leiden. Ik verzoop maandenlang in slides, info en het doen van research naar hét perfecte beeld en dé perfecte opbouw. Dag in dag uit sloot ik me op in mijn werkkamer, achter m’n beeldscherm, met de zoveelste mind map in de aanslag. Af en toe kwamen er golven van inspiratie en probeerde ik deze driftig te vangen in een structuur. Tevergeefs. Zodra ik een poging waagde, ebde de inspiratie weer weg en bleef ik spartelen in hardnekkige poelen van vertwijfeling. Ik besloot uiteindelijk de teugels iets te laten vieren, te vertrouwen op een goede afloop en kon toch nog enigszins ontspannen op de dag van de lancering. Maar het mocht niet baten: tijdens de presentatie stierf ik duizend doden en wenste ik dat ik weer onder m’n steen mocht kruipen, achter m’n veilige laptop, in oneindige online surfsessies. Een tsunami van zelftwijfel, onzekerheid en oordelen overspoelde me. Ondanks de positieve reacties en de daarop volgende uitnodigingen voor lezingen. Mijn keiharde innerlijke criticus had er echter geen goed woord voor over. Een indringende ervaring maar gelukkig had ik me 24 uur later weer bij elkaar geraapt: een mogelijkheid tot groei had zich immers aangeboden. Vol goede moed ging ik verder. Vele lezingen volgden en de ervaringen wisselden van volledig in m’n sweet spot te zijn tot volkomen misplaatstheid en alles er tussenin. Tot ik op een zeker moment inzag dat ik me verstopte achter een beamer, in de schaduw van technologie, en mezelf niet echt liet zien. Dat ik het gevoel kreeg dat ik vastzat in een concept, in een vorm die me niet lekker zat. Me mee liet voeren door bestaande percepties van technologie en deze (onbewust) mee hielp uitdragen. Terwijl dit niet míjn verhaal was. Ik wilde niet de mensheid enkel waarschuwen voor technologie, een of andere polariteit helpen versterken of het einde van de wereld aankondigen. Ik wilde juist de start van een nieuwe werkelijkheid belichten, daar waar de mens en technologie hand in hand kunnen gaan. Met de mens aan het stuur welteverstaan en bewustzijn als sleutel.

Ik stagneerde, raakte mateloos gefrustreerd, struikelde en viel. Ik besloot in het najaar de stekker er even uit te te trekken, te unpluggen en weer tot mezelf te komen. Ik realiseerde me dat ik achter mijn eigen boek aan het aanrennen was en (nog) niet de tijd had genomen om dat wat ik had opgeschreven, diep op me in te laten werken. Hierop te reflecteren en mijn eigen positie hierin te duiden. Het ironische was, dit was blijkbaar ook niet bewust nodig: dit proces was op een onbewust niveau namelijk allang in gang gezet. Ik was mezelf voorbij gerend, gestruikeld en spreekwoordelijk op mijn hoofd gevallen. Mijn hoofd die werkelijk overvol zat. Zó vol dat ik merkte dat ik me steeds vaker slecht kon concentreren, verzoop in m’n eigen gedachten en snel overprikkeld was. Ik moest lacherig terugdenken aan de opmerking in mijn eigen boek, over het ontstaan van nieuwe aandoeningen zoals Infobesitas.

Infobesitas
Dit wordt ook wel data smog genoemd. Een overmatige inname van data, een informatie-overload die leidt tot dataverstopping en keuzestress en aan een overmatige prikkeling van zintuigen.

Naarmate de tijd verstreek begon ik de humor er echter steeds minder van in te zien. Ik had vóór het schrijven van mijn boek al naar mezelf en mijn nieuwsbrieflezers erkend en bekend dat ik verslaafd was aan mijn smartphone. Toen meende ik dat ik dit wel in haar volle omvang had (h)erkend. Er had wellicht een lampje moeten gaan branden toen ik van mijn soulmate een t-shirt kreeg met de tekst ‘I love you more than wifi’ ;)
De wérkelijke omvang werd me, niet veel later, heel erg pijnlijk duidelijk. Bij het herlezen van mijn boek legden namelijk vele passages ineens de vinger op de zere plek. Een hele zere plek. Ik had te erkennen dat ik in een deel van het boek volledig mezelf aan het beschrijven was.
Passages over het belang van tijd doorbrengen in de natuur, in beweging zijn, rust in te bouwen en van tijd tot tijd afstand te doen van je computer om tot jezelf te komen. Over hoe excessief computergebruik met name je linker hersenhelft activeert, je in je hoofd houdt, uit contact met je lijf. De nadelige gezondheidseffecten van de straling. De verslavingsgevoeligheid van smartphones, social media en het internet. Het internet, als digitale heroïne. Oei wat confronterend. Voor iemand als ik die het liefst de hele dag aan haar laptop zit gekluisterd, oneindig het internet over surft en ’s avonds met hetzelfde gemak overschakelt op haar smartphone en smart tv. Die met onwijs veel moeite naar buiten en fysiek in beweging te krijgen is. Wiens wereld zich voornamelijk in haar hoofd afspeelt. In verbinding met de kosmos, dat wel. Maar daar waar mijn kracht is, ligt tegelijkertijd mijn grootste valkuil.

Onlangs zei ik gekscherend tegen mijn partner: ik ben een Millennial die net iets te vroeg is geboren. Millennials, ook wel Generatie Y genoemd, zijn de generatie die geboren is tussen 1980 en 2000. In een wereld waarin de smartphone en het internet de norm is en bijna alles met een druk op de knop voorhanden is. Een generatie die niet bekend staat om haar geduld en uit gaat van gemak en instant gratificatie. Geluk en vrienden zijn online te ‘bestellen’ en geen berg is te hoog, totdat ze deze eigenhandig moeten beklimmen. Vanaf het begin van dit digitale tijdperk heb ik technologie omarmd, ben ik er dikke vriendjes mee geworden. Ook ík sta niet bekend om mijn geduld en verwacht veelal instant resultaat. Ergens gestaag en langdurig aan werken vind ik ontzettend moeilijk, bij het minste of geringste wijzig ik abrupt van koers of gooi ik de handdoek in de ring. Bovendien ben ik hooggevoelig, ontzettend snel afgeleid en verveeld, altijd op zoek naar iets nieuws. Nieuwe prikkels, nieuwe input. Dit resulteert veelal in oneindig in rondjes rennen, op zoek naar de perfecte ingang, de perfecte invalshoek, de perfecte vorm. Daarnaast wil ik iets wezenlijk bijdragen en heb ik hierin hoge verwachtingen. Al met al een recept om weinig echt gedaan te krijgen en, met een overactieve innerlijke criticus, gefrustreerd jezelf op te branden. Weer een gevoeligheid waar Millennials om bekend staan.

Ik beweeg me net zo makkelijk online, misschien zelfs makkelijker dan offline, met als risico meer en meer uit contact te raken met de ‘échte’, analoge realiteit. Gezien mijn onstilbare honger naar kennis, behoefte aan begrip en analyse. Mijn laptop, smartphone en tablet met wifi-verbinding zijn gewillig, altijd beschikbaar en klagen nooit. Zoveel was inmiddels duidelijk : ik was verstrikt geraakt in het (wereldwijde) web. Het web waar ikzelf uitvoerig over had geschreven. Niet plotsklaps, maar geleidelijk aan. Als een virtuele sluipmoordenaar. Ik was me er steeds meer in gaan begeven en was erdoor in haar greep geraakt, mezelf er beetje bij beetje in verloren. De grote spin lag op de loer, klaar om toe te slaan. Ineens begreep ik het: daarom raakte de materie me natuurlijk ook zo, toen ik me erin ging verdiepen. Daarom ging ik me er überhaupt in verdiepen, op onbewust niveau. Het was blijkbaar mijn manier van zelfonderzoek. Een pijnlijk confronterend zelfonderzoek.

In mijn boek spreek ik nadrukkelijk over het belang van Mens-zijn, met al haar kwaliteiten zoals empathie, liefde en aandacht. Te onderzoeken wat het eigenlijk betekent Mens te zijn en doe ik o.a. in het hoofdstuk Slow Tech een oproep dit te bewaken. Ervoor te zorgen dat technologie hieraan dienstbaar is, en blijft. Met name in de tijd waarin we nu leven. Juist dit Mens-zijn, met haar volledige emotionele spectrum is blijkbaar mijn grootste uitdaging. Meer dan ooit, want de digitale verleidingen liggen op de loer. En ze schreeuwen om mijn aandacht. Meer en meer zie ik in hoe onwaarschijnlijk gevaarlijk de smartphone kan zijn, mits onbewust gebruikt, en wat er werkelijk in en om ons heen gebeurt door deze Smart technologie(ën) . Hoe ikzelf steeds verder van mezelf af dwaalde. Hoe jouw en mijn aandacht en perceptie van de werkelijkheid gehacked worden. Wat het effect is op ons sociale en werkzame leven en meer nog: op de verbinding met onszelf. Inmiddels realiseer ik me dat ik ervaringsdeskundige pur sang ben en voel ik nóg meer de urgentie deze boodschap naar buiten te brengen. Zelfs ík heb het dermate onderschat. Verschrikkelijk onderschat. Voor nu ligt mijn focus op het bewust leren omgaan met technologie en het weer opeisen van mijn eigen aandacht en tijd. Zodat ik die bewust kan richten op wat voor mij werkelijk van belang is.

Wat ik ietwat hilarisch vond? Dat dit alles eigenlijk bijna zo vanzelfsprekend is dat het de spreekwoordelijke olifant in de kamer lijkt. Datgene wat we allemaal wel weten maar wat niemand hardop durft te zeggen. Laten we ons eerst richten op onze relatie met datgene wat we allemaal in onze broekzak dragen, in plaats van ons in dit stadium druk te maken over hoe kunstmatige intelligentie wellicht het einde van de mensheid inluidt. Dit komt later wel. First things first.

De grootste uitdaging van deze tijd is niet zozeer dat robots ons over gaan nemen maar dat we er juist zelf een worden.

Zelfs als ik dit typ steekt me dit, voel ik dat me dit diep raakt. Ik vind dit zo’n pijnlijk gegeven en zie dit steeds nadrukkelijker (in en) om me heen gebeuren. Zelfs subtiel gepromoot worden in de media: in films, games en series. Verandering kan pas starten wanneer je je bewust bent van wat er speelt, van wat aandacht nodig heeft. Je kunt immers niet iets veranderen als je het nog niet hebt (h)erkend. 

Ik heb mijn koers, mijn prioriteiten, inmiddels bijgesteld. Beweeg je met me mee?

Verder lezen? 

Maak dan via onderstaande button een (gratis) account aan voor mijn User Innerface, hier vind je alle full-length artikelen en veel meer. Wil je meer ontdekken over het snijvlak van bewustzijn, computertechnologie en menselijk potentieel? Schrijf je in voor mijn Nieuws Update bovenaan deze pagina.

Bits, Bytes & Bewustzijn

Yfke Laanstra
'I don't know the future. I didn't come here to tell you how this is going to end. I came here to tell you how it's going to begin. 
I'm going to hang up this phone, and then I'm going to show these people what you don't want them to see. I'm going to show them a world without you. A world without rules and controls, without borders or boundaries. A world where anything is possible. 
Where we go from there is a choice I leave to you. 

~Neo in The Matrix

We leven in een onwaarschijnlijk bepalende fase van onze menselijke evolutie. Een fase waarin zich computertechnologieën aandienen die in staat zijn ons mens-zijn en onze werkelijkheid radicaal en onherkenbaar te veranderen in de komende 15 jaar.

Exponentiële groei
In een ongekend hoog tempo zal er de komende 20 jaar meer veranderen dan in de afgelopen 300 jaar. Deze mate van immense groei wordt ook wel exponentiële groei genoemd. Tot nu toe heeft onze groei zich lineair voortbewogen. Dit is met name zichtbaar in de diverse stadia van onze industriële revolutie. In 1784 diende de eerste fase zich aan, deze gaf onze evolutie een boost door de kracht van de mechanische aansturing door water en stoom. De tweede fase (1870) bracht ons massaproductie door de kracht van elektriciteit. De derde fase (1969) gaf ons de digitale wereld en introduceerde ons in de informatie/communicatie gedreven samenleving, door de komst van computers en het internet. In al deze fases was er sprake van een lineaire groei, dus een geleidelijk stijgende lijn van 1 naar 2, 3, 4 etc. en iedere fase bestreek gemiddeld een periode van 100 jaar. De derde (digitale) fase ontwikkelt zich echter op een exponentiële schaal, dus van 1 naar 2, 4, 8, 16, 32, 64, 128 etc. Waarbij je je voor kunt stellen dat hoe hoger de getallen hoe groter de sprongen zijn. In dit tempo kom je namelijk na 30 stappen al op een miljard. Kenmerkend voor een exponentiële groeicurve is namelijk dat deze eerst enigszins geleidelijk omhoog gaat maar zich dan ogenschijnlijk ineens in een praktisch verticale lijn omhoog beweegt. In deze derde exponentiële fase bevinden we ons nu, op de drempel van de vierde fase: daar waar de lijn ineens radicaal omhoog schiet. 

De motor van deze exponentiële groei is met name de evolutie van de transistor, de basis van de microprocessor: de zogenaamde computerchip. Een immense ontwikkeling qua productiekosten, formaat en capaciteit. Gordon Moore, de medeoprichter van de chipfabrikant Intel, introduceerde de eerste microprocessor Intel 4004 in 1971 met een capaciteit van 2300 transistors ter grootte van ongeveer een gummetje aan het einde van een potlood. Deze chip evolueerde zich in 2004, 33 jaar later, naar de Intel Pentium 4 Processor met 125 miljoen transistors en in 2016, 12 jaar later, tot de Intel Core i7 processor met een inhoud van 14,4 miljard transistors. Wanneer je deze met het blote oog wilt bekijken, dien je deze te vergroten tot het formaat van een huis. Deze evolutie maakte onder andere de komst van de smartphone mogelijk en creëerde het formaat chips dat in onze bloedbaan ingebracht kan worden. Deze evolutie in computerchips wordt ook wel ‘Moore’s law’ genoemd aangezien het Gordon Moore was die constateerde dat iedere 12 tot 18 maanden de capaciteit verdubbelde. Ook de opslagcapaciteit is in een exponentieel tempo vergroot. Van logge apparaten ter grootte van een archiefkast in 1956, ter waarde van 120.000 dollar met een opslagcapaciteit van 5Mb, zijn we geëvolueerd naar een microSD kaart in 2005 ter grootte van 15 mm met een gewicht van een halve gram met een opslagcapaciteit van 128Mb tot zelfs een geheugenkaart van 128Gb in 2014. Een capaciteitsvergroting van duizendmaal in een tijdsbestek van slechts negen jaar. Dit alles maakt de weg vrij voor vele huidige, exponentiële ontwikkelingen op het gebied van nanotechnologie, kwantumcomputing, genetische engineering, virtual reality, kunstmatige intelligentie, brein-computer en mens-machine interfaces. Binnen tien jaar zullen we computers kunnen kopen die het calculatievermogen van ons eigen brein evenaren en nog geen 25 jaar daarna zullen we over computers beschikken met de capaciteit van alle menselijke breinen verenigd.

Ter illustratie: wanneer ons brandstofverbruik zich in hetzelfde tempo zou hebben ontwikkeld, zouden we inmiddels ons hele leven op één tank brandstof kunnen rijden. Wanneer onze auto’s in hetzelfde tempo zouden verkleinen als de transistor dan zou deze momenteel de afmeting hebben van een mier. Wanneer de huizenprijzen in hetzelfde tempo zouden zijn gezakt dan zouden we nu een huis voor de prijs van een snoepje kunnen kopen.

Herinner je je de Atari spelcomputer nog en de joystick? De komst van het wereldwijde internet? Van de eenvoudige mobiele telefoon en de laptop tot de komst van de geavanceerde smartphone? Allemaal ontwikkelingen binnen het tijdsbestek van één mensenleven.
Wist je dat telefonie een uitvinding betreft die al gedaan is in 1878, oftewel in de tweede fase van de industriële revolutie. Opgevolgd, ruim een eeuw later, in 1983 door de mobiele telefoon. Nog geen 25 jaar later, in 2007 werd de smartphone geïntroduceerd. Nog geen 10 jaar later wordt ons straatbeeld, ons sociale en werkzame leven en zelfs ons brein volledig gedomineerd door deze smartphone, die zich inmiddels ontwikkelt in een onwaarschijnlijk hoog tempo. De komende jaren zal de smartphone een van de centraalste schakels zijn binnen het Internet of Things. Bijna iedere aardbewoner heeft een smartphone, zelfs in derdewereldlanden is het gemeengoed, op een gedeelde eerste plaats naast de (smart) televisie.

De 21e eeuw
We lijden inmiddels aan een collectieve obsessieve schermverslaving en er is zelfs een term voor de hedendaagse informatie-overkill: infobesitas. Naast overigens vele andere nieuw ontstane aandoeningen en ziektebeelden.

Onze realiteit wordt momenteel overspoeld door nieuwe computertechnologieën en draadloze netwerken. Ons leven speelt zich tegenwoordig veelal online af, tijd en afstand zijn niet langer een beperking. Tastbare, analoge producten krijgen virtuele varianten. Fysieke winkels sluiten, tijdschriften worden e-zines, workshops worden webinars, gesprekken worden gevoerd via Facetime, Skype of Whatsapp en Virtual Reality gaat dankzij de Albert Heijn en mobiele providers mainstream. We bevinden ons in een realiteit waarin het credo is dat we 24 uur per dag online dienen te zijn en niet achterop dienen te raken. Een wereld waarin alles en iedereen met elkaar is verbonden en we de wereld beleven van achter onze schermen.

Alles wordt gedigitaliseerd. Al onze handelingen worden gemonitord, al onze data wordt getracked, getraced en bewaard. Veelal zonder ons medeweten of instemming. Dankzij klokkenluiders als Edward Snowden zijn we ons hier meer bewust van geworden. Denk aan data van onze aankopen, transacties, internetbezoek, waar we ons wanneer bevinden, met wie we wanneer online contact hebben tot aan al onze gezondheidsdata in Elektronische Patiënten Dossiers (EPD). Data is de nieuwe olie. Voorheen hadden oliebedrijven de macht, tegenwoordig zijn het de grote techbedrijven als Google, Apple en Facebook.

Daarnaast is er een groeiend Internet of Things waarbij er steeds meer dingen met het internet worden verbonden. Denk aan jouw auto, huishoudelijke apparatuur, smartphone of (spel)computer; veelal zonder benodigde menselijke tussenkomst. De digitale dimensie speelt zich niet langer enkel af op een computerscherm maar verschuift zich, door de komst van onder andere smartproducten (smartmeter, smart tv en smartwatch) naar jouw dagelijks gebruiksvoorwerpen. Alles wordt gekoppeld aan het smartgrid: je werk, je huis en zelfs je gezin. We spreken tegenwoordig al van smarthomes en smartcities. De digitale dimensie versmelt alsmaar meer met onze analoge, tastbare dimensie. Met alle gevolgen van dien voor je privacy, persoonlijke ruimte, gezondheid en vrije wil.

Het is nog slechts een kwestie van tijd dat niet langer postpakketjes of smartproducten RFID-chips hebben maar dat deze een onderdeel worden van onze doses aan inentingen, gezien het feit dat dergelijke chips of technologieën zich inmiddels op nanoschaal bevinden. Verplicht of vrijblijvend, wie zal het zeggen. Zodat ook jouw lichaam op afstand bestuurd en gemonitord kan worden door computers en kunstmatige intelligentie.

Drones, onbemande en op afstand bestuurbare vliegende objecten, zijn tegenwoordig te koop bij de discount supermarkten en is speelgoed voor zowel kinderen als volwassenen. Het is slechts een kwestie van tijd voordat drones ons luchtbeeld gaan bepalen. Met daaronder de Self Driving Cars, die volledig door kunstmatige intelligentie gedreven hun route bepalen, afstand houden en autonoom afwegingen dienen te maken bij eventuele auto-ongelukken.

Daarnaast is er een verregaande robotisering aan de gang. Complexe operaties worden al uitgevoerd door robots, kinderen hebben robot huisdieren en er zijn experimenten om ouderen te laten ‘verzorgen’ door robots in verzorgingstehuizen. Stevige discussies worden gevoerd over de implicaties en applicaties van robottechnologie. Denk aan onze productieketens, onze werkgelegenheid. Het leger is al jaren intensief bezig met experimenten om robots in oorlogs- en crisissituaties in te zetten waarbij het denkbaar is dat er volledige legers uit robots zullen bestaan die autonoom in oorlogssituaties besluiten dienen te nemen over leven en dood. Dit zet de term cyber warfare, digitale oorlogsvoering, in een totaal ander daglicht.

Onze voedingsindustrie en gezondheidszorg ondergaan al decennia lang een verregaande automatisering, waarbij er een focus lijkt te zijn op kunstmatige, chemische alternatieven. Een mechanisch ingrijpen in of kunstmatig kopiëren van de natuur. Chemische medicijnen, genetisch gemanipuleerd voedsel (GMO), kunstmest, geprint voedsel, in een laboratorium gekweekt vlees, robotisering van voedselproductieprocessen en kunstmatige additieven… We raken steeds verder verwijderd van onze biologie en hetgeen onze prachtige planeet ons te bieden heeft.

De Quantified Self-beweging promoot het gebruik van gadgets en wearables, gadgets die op de huid worden gedragen, om alles kwantificeerbaar te maken en met al deze data impact te kunnen hebben op onze gezondheid en effectiviteit. Denk aan stappentellers, caloriemeters, mood trackers, apps en head bands om bijvoorbeeld je ademhaling te reguleren en je hersenfrequenties te manipuleren. Het verbeteren van je gezondheid, van je biologie en van je kwaliteit van leven door onder andere gadgets vallen onder de Biohacking-, Neurohacking- en Lifehacking-beweging.

Het ironische in deze digitale jacht naar optimaal welzijn is dat er weinig tot geen besef is van de verregaande effecten van de straling en frequenties van deze zelfde apparaten op onze gezondheid, onze hersenfuncties en ons bewustzijn.

De ontwikkelingen verschuiven zich alsmaar meer van toepassingen op computerschermen naar gadgets die gedragen worden op de huid tot het implanteren van chips en het besturen van binnenuit. Van het 3D printen van organen tot het daadwerkelijk overstijgen van onze biologie (transhumanisme). Denk aan anti-aging technologieën, het injecteren van nanobots (minuscule robots, nanotechnologie) in onze bloedbanen en het uploaden van je brein in een computer, aangestuurd door kunstmatige intelligentie (AI). Met uiteindelijk de creatie van een cyborg-lichaam vanuit een volledige samensmelting van technologie en biologie, van mens en machine.

Verder lezen? 

Maak dan via onderstaande button een (gratis) account aan voor mijn User Innerface, hier vind je alle full-length artikelen en veel meer. Wil je meer ontdekken over het snijvlak van bewustzijn, computertechnologie en menselijk potentieel? Schrijf je in voor mijn Nieuws Update bovenaan deze pagina.

***

*) Dit item is de inleiding van mijn boek 'Bits, Bytes & Bewustzijn' en is tevens verschenen in Spiegelbeeld Magazine Augustus /17


Cyberspace - de virtuele Big Bang

Yfke Laanstra
Cyberspace zou wel eens onze virtuele big bang kunnen betekenen: de instant manifestatie van een volledig digitaal parallel universum.

In den beginne…
Er doen vele theorieën, geloven en mythes de ronde over het ontstaan van deze aarde en ons als mens. Enerzijds verhalen over de schepping door een enkele God, profeet of meerdere goden of wezens. Of schepping in de zin van genetische manipulatie en interventie door interdimensionale, (al dan niet) buitenaardse wezens. Anderzijds zijn er de wetenschappelijke, rationele theorieën zoals de big bang theorie; in een poging onze wereld, onze realiteit te kunnen verklaren, meetbaar te maken en te begrijpen.

Volgens Darwin zijn we als mensheid geëvolueerd vanuit de aap, vanuit een natuurlijke selectie. Waarbij velen er nog van overtuigd zijn dat we ons primatenniveau nooit of amper zijn ontstegen en dat we nog slechts lichtelijk geciviliseerde holbewoners zijn, gevangen in onze emoties en beperkt door ons kwetsbare lichaam en gelimiteerde brein.

Industrie 4.0
2016 jaar geleden startte onze officiële jaartelling en wordt er binnen onze geschiedschrijving onderscheid gemaakt in diverse revoluties. Na de Middeleeuwen startte de agrarische revolutie welke overging in diverse fases van de industriële revolutie.

De 1e fase van de industriële revolutie (1784) gaf ons een boost door de kracht van de mechanische aansturing door water en stoom. De 2e fase (1870) bracht ons massaproductie door de kracht van elektriciteit. De 3e fase (1969) gaf ons de digitale wereld en introduceerde ons in de informatie/communicatie gedreven samenleving, door de komst van computers en het internet.

Kwantumsprong
In eerdere fases van de industriële revolutie was er sprake van een lineaire groei, dus 1,2,3,4 etc. en iedere fase bestreek gemiddeld een periode van 100 jaar. De 3e digitale fase ontwikkelt zich echter op een exponentiële schaal, dus 1, 2, 4, 8 etc. Waarbij je je voor kunt stellen dat hoe hoger de getallen hoe groter de sprongen. Echter, door de recente introductie van de kwantumcomputer kunnen we zelfs niet langer ‘slechts’ spreken van exponentiële groei maar van een kwantumsprong. 

De 4e fase kan zich ieder moment instant manifesteren: de komst van cyberspace in een virtuele big bang. De volledige samensmelting van biologie en computertechnologie.

Verder lezen? 

Maak dan via onderstaande button een (gratis) account aan voor mijn User Innerface, hier vind je alle full-length artikelen en veel meer. Wil je meer ontdekken over het snijvlak van bewustzijn, computertechnologie en menselijk potentieel? Schrijf je in voor mijn Nieuws Update bovenaan deze pagina.

De Elektrische Mens

Yfke Laanstra

De missie van Holistic Hacking is het onderzoeken hoe we computer technologie ten dienst kunnen laten zijn aan het welzijn en bewustzijn van haar gebruikers. Een wezenlijk onderdeel hiervan is ons eigen bewustzijn te hacken ten aanzien van de applicaties en implicaties van computer technologie op zich.

Alles in ons levend universum heeft een elektromagnetische uitstraling, de kosmos, de sterren, onze aarde als ook ons lichaam, de planten, dieren, voeding etc. We leven in een zee van elektromagnetische golven cq frequenties en alles is daarmee met elkaar verbonden en dus met elkaar in interactie. We zijn elektrische wezens, wandelende data transmitters in een zee van frequenties.

Organisch versus Kunstmatig
Er bestaan natuurlijke en kunstmatige, door de mens gecreëerde elektromagnetische velden. Voorbeelden van natuurlijke bronnen zijn zonlicht, het aardmagnetisme (dat de naald van een kompas naar het noorden doet wijzen) en bliksem. Ook de Aarde heeft een eigen natuurlijke frequentie, ook wel de Schumann resonantie genoemd. Als bewoner van deze prachtig planeet is het afgestemd zijn op deze frequentie heilzaam voor jouw welzijn, bewustzijn en onze gezondheid.

Onze hersengolven, hart ritmes en de frequentie van onze aarde zijn in het meest ideale geval in volledige harmonie (dus op dezelfde frequentie cq golflengte). Dan is er een staat van volmaakt welzijn: een vitaal lichaam, een heldere geest en een open hart.

Bio computer
Ons lichaam maakt ook gebruik van straling om informatie over te brengen. Niet alleen via zenuwen en hormonen, maar heel veel via het elektrisch geleidende fascia (=bindweefsel) dat alle cellen in ons lichaam omvat. Een soort organisch glasvezelnetwerk. Ook alle celwanden bestaan uit bindweefsel en die krijgen vanuit hun omgeving en uit het binnenste van de cel informatie wat voor stoffen er in de cel nodig zijn. Dit is feitelijk ook het principe van acupunctuur: de naalden fungeren als een antenne die de blokkerende energie weer goed laten doorstromen door blokkades op te heffen in de bijbehorende meridianen (energiebanen). Al deze energiebanen zijn weer gekoppeld aan bijvoorbeeld organen, organen aan bijbehorende emoties etc. Zie hier een prachtig samenspel tussen materie en energie, tussen ons lichaam en onze ziel, door frequenties in relatie tot ons welzijn en onze gezondheid.

Als er bijvoorbeeld gsm of wifi straling in ons lichaam is, dan verstoort dit de informatie die de cel krijgt en kan die dus niet goed functioneren. De cellen kunnen de juiste stoffen niet meer opnemen via hun receptoren en de cellen verzwakken en worden ziek. Ook witte bloedlichaampjes van ons immuunsysteem, die werken met elektrische informatie, zijn minder effectief. Langdurige verstoring kan leiden tot (chronische) ziekte, afhankelijk van de mate van stralingssensitiviteit.

State of Mind
Het veelvuldig werken met computer apparatuur beïnvloedt ook onze hersenfrequenties en dus op hun buurt weer hoe we ons voelen, hoe we in ons vel zitten en hoe we op ons buurt interacteren met (dit uitstralen naar) onze omgeving. Het houdt ons brein voornamelijk in bèta frequenties (12 tot 40hz) waarin we constante mentaal actief zijn, in meer of mindere mate onrust en stress ervaren met een constante focus op onze buitenwereld. Frequenties beïnvloeden dus ook je gemoedstoestand. De alpha frequentie (8 tot 14 hz) wordt beschouwd als de meest gezonde frequentie, deze genereert ontspanning en moeiteloze aandacht. Zie ook mijn item ‘Zen in je hoofd is Zen in je lijf’.

Kristalkracht
In onze hersenschors bevinden zich miljoenen kleine kristaldeeltjes die fungeren als magnetische antennes die informatie vanuit het lichaam als ook van buitenaf verwerken. Deze deeltjes zijn extreem gevoelig voor magnetische velden die hierdoor ons metabolisme ernstig kunnen verstoren. Kwartskristallen zijn sinds jaar en dag een bron voor de winning van silicium, en vormen niet voor niets in feite het kloppende hart van onze computerende wereld…



Elektro smog
De opkomst van de toename aan elektro smog (het totaal aan elektromagnetische straling/ frequenties) heeft dus een wezenlijke impact op onze kwaliteit van leven.

Kan het zijn dat de magnetron afbreuk doet aan onze voeding? Dat dit de moleculaire samenstelling scrambled en deze ‘code’ of informatie hierdoor verstoord door onze bio computer ontvangen wordt?

Kan het zijn dat mobiele en dect telefoons, computers, tablets, beeldschermen, TL-/ spaarlampen, UMTS masten, wifi en divers elektromagnetische apparaten afbreuk doet aan ons algehele welzijn en onze gezondheid?

Door langdurige blootstelling bouwt je lichaam letterlijk te veel spanning op. Indien we nog een diepgewortelde connectie met de aarde zouden bezitten dan zouden we deze overtollige spanning 1op1 weer af kunnen voeren via de aarde, vanuit het aardingsmechanisme. Maar helaas is de realiteit vandaag de dag dat deze connectie veelal beschadigd is en niet afdoende meer functioneert; we raken steeds verder verwijderd van onze bron/natuur. Wel zijn er veel producten te koop die je lichaam kunnen helpen om deze elektro stress op een goede manier te verwerken of hun schadelijke effecten te reduceren... 

Verder lezen? 

Maak dan via onderstaande button een (gratis) account aan voor mijn User Innerface, hier vind je alle full-length artikelen en veel meer. Wil je meer ontdekken over het snijvlak van bewustzijn, computertechnologie en menselijk potentieel? Schrijf je in voor mijn Nieuws Update bovenaan deze pagina.

Biohacking, Lifehacking versus Consciousness Hacking

Yfke Laanstra

Tegenwoordig is ‘Hacking’ één van de nieuwste buzz words. Je hebt ongetwijfeld al wel eens gehoord van de termen Life Hacking, Biohacking, Brainhacking of Neurohacking. ‘Hacking’ betekent in dit kader feitelijk het vinden van manieren om processen sneller, slimmer, moeitelozer en efficiënter te laten verlopen. In feite zijn het stuk voor stuk containerbegrippen waar ontzettend veel onder te scharen is.

Life Hacking gaat over alledaagse zaken, hoe je je leven slimmer en moeitelozer in kunt richten zodat je meer kunt doen in minder tijd. Dit hoeft niet perse bereikt te worden door computer technologie en de term ‘Hacking’ verwijst hierin naar het vinden van slimme vondsten, trucjes en handigheidjes.

Biohacking gaat over de toepassing van gadgets, wearables (gadgets die je op je lichaam draagt zoals bv. smart watches en hartslagmeters) om je gezondheid, je biologie te verbeteren. Volgens wikipedia gaat het om de omgang met biologie met de instelling van een hacker. Denk hierbij aan stappentellers of gadgets die je hartslag of hersenfrequenties meten en in kaart brengen. Hierbij komt The Quantified Self movement om de hoek kijken die gaat over het genereren van data, het in kaart brengen, meetbaar maken van data over jezelf. Van simpelweg het meten van je dagelijkse calorie inname tot het eigenhandig meten van je bloedwaardes, bloedsuikerspiegel, hersengolven, humeur, hormoon levels etc. Met als doelstelling om lichaam en je leven hierdoor te optimaliseren. Hierin zie je al geleidelijk een symbiose ontstaan tussen biologie en technologie.

Een caloriemeter kun je hierin dus zien als de Light versie en Transhumanisme is Biohacking voor gevorderden. Je zult zien dat de ‘Die Hard’ versie wellicht zelfs een passendere term is in deze context.

Transhumanisme
Deze beweging vertegenwoordigt de alsmaar verdergaande samensmelting tussen biologie en technologie. Waar Biohacking zich nog enigszins beperkt tot wearables, het dragen van gadgets óp het lichaam, zijn Transhumanisten voorstander van het daadwerkelijk implanteren/ inwendig toepassen van computertechnologie. Dit begint (ogenschijnlijk) onschuldig met het implanteren van een chip maar kan zover gaan als bionische ledematen, toepassen van genetische/nano technologie, 3D geprinte organen, klonen tot het uploaden van je mind in een computer en het verder leven als een cyborg, in een onsterfelijk en onvergankelijk robot lichaam. Het gaat hierbij echt om het overstijgen van de biologie, het TRANScenderen hiervan.

Zoals je ziet lopen deze diverse vormen van Hacking soms naadloos in elkaar over en is er niet per definitie een strikte scheidingslijn tussen de ene en andere stroming. Een rode draad echter die door alle deze bewegingen heen loopt, is de behoefte aan het verbeteren en optimaliseren van leven en welzijn, al dan niet met behulp van computer technologie. In essentie een mooi gegeven.

Je kunt je voorstellen dat hoe verder en dieper je je beweegt in deze vormen van Hacking hoe meer ethische, morele kwesties om de hoek komen kijken; in hoeverre zouden we bijvoorbeeld zelf in staat moeten zijn onze eigen dokter te spelen, te kunnen ‘rommelen’ met ons DNA, en wat zijn eigenlijk überhaupt de implicaties van het fysiek inbrengen van computertechnologie, van bijvoorbeeld nano deeltjes in onze bloedbanen die op afstand bestuurbaar zijn door kunstmatig intelligente computersystemen. Wat wordt er gedaan met al deze data, wie heeft hier toegang toe en willen we wel dat alles alsmaar meer met elkaar verbonden wordt, tot het ontstaan van een wereldwijd Internet of Things. Hoe zit het met privacy, zelfbeschikking, eigen verantwoordelijkheid etc.

Consciousness Hacking
Gezien mijn fascinatie voor bewustzijn en computertechnologie beluisterde ik eind vorig jaar een Ted Talk over Enlightenment Engineering en kwam ik Consciousness Hacking op het spoor. Deze beweging is in 2014 opgericht in de VS door Mikey Siegel, een Computer Engineer die jarenlang heeft gewerkt in Silicon Valley, aan o.a. projecten rondom Robotics Engineering in MIT Media Lab. Tot hij op een gegeven moment het inzicht kreeg dat wij mensen uit meer bestaan dan enkel een fysiek lichaam, dat er ook zoiets als een 'innerlijke realiteit' is en dat het van belang is dat we ook gaan onderzoeken hoe we computer technologie dienstbaar kunnen laten zijn aan ons welzijn en bewustzijn. Dus hoe je de kwaliteit van leven kunt verbeteren, innerlijk harmonie kunt genereren in plaats van enkel het verbeteren van processen, het efficiënter of goedkoper maken etc.

Hoe kun je computer technologie inzetten om de aandacht naar binnen te verplaatsen, introspectie of meditatie te helpen vergemakkelijken in plaats van onze aandacht obsessief en compulsief op onze computers en gadgets gericht te houden. Dus een beweging van buiten naar binnen in plaats van andersom.

Verder lezen? 

Maak dan via onderstaande button een (gratis) account aan voor mijn User Innerface, hier vind je alle full-length artikelen en veel meer. Wil je meer ontdekken over het snijvlak van bewustzijn, computertechnologie en menselijk potentieel? Schrijf je in voor mijn Nieuws Update bovenaan deze pagina.


Top