Zelftranscendentie versus Transhumanisme

Yfke Laanstra

We leven in een fascinerende tijd. Een tijd waarin het onmogelijke mogelijk lijkt te worden en waarin menig Science Fiction film ingehaald wordt door de realiteit. Een tijd waarin zich computertechnologieën aandienen die in staat zijn ons mens-zijn en onze werkelijkheid radicaal en onherkenbaar te veranderen in de komende 15 jaar. Op een dusdanige wijze dat we terecht kunnen spreken van het ontstaan van een Mens 2.0.

In een ongekend hoog tempo zal er de komende twintig jaar meer veranderen dan in de afgelopen driehonderd jaar

Tot nu toe heeft onze groei zich lineair voortbewogen, oftewel in een geleidelijke tempo. Wanneer je terugkijkt in onze menselijk evolutie tot nu toe dan valt op dat onze transformatie van bijvoorbeeld jager-verzamelaar naar agrariër zich over een tijdsbestek van duizenden jaren voltrok. Oftewel, vanuit ons huidige perspectief en tijdsbeleving in een tergend laag tempo. Toen de industriële revolutie rond 1784 haar intrede deed en technologie op het toneel verscheen, in de vorm van mechanische aansturing door water en stoom en later de komst van elektriciteit, bracht dit een enorme versnelling met zich mee. Dit maakte massaproductie en dus schaalvergroting mogelijk. Een kleine eeuw later, rond 1879, vergaarde Thomas Edison wereldfaam met de uitvinding van de gloeilamp. Nog geen 90 jaar later, in 1969, zouden we de eerste stappen als mens op de maan zetten.

Ooit overbrugden we afstanden te voet of met paard en wagen, inmiddels is er een web van wegen aangelegd en bewegen we ons voort met gemotoriseerd vervoer over land, zee en in de lucht. Het is nog een kwestie van tijd voordat de zelfrijdende auto en ruimtereizen mainstream gaan. Richard Branson van Virgin en Elon Musk van Tesla en SpaceX vechten om de primeur.
Met name door de digitale revolutie, de komst van de computer en vooral het wereldwijde web heeft onze evolutie een ongekende boost gekregen. 24 jaar na de maanlanding, rond 1993, was het internet voor het grotere publiek een feit. Overigens is de oorsprong van het internet terug te voeren tot ARPANET (ARPA is de voorloper van DARPA), een in 1969 in de Verenigde Staten gebouwd militair netwerk, dat later voor algemeen gebruik geschikt is gemaakt vanuit Amerikaanse universiteiten.
We hoeven inmiddels niet meer fysiek afstanden te overbruggen maar bewegen ons voort via de digitale snelweg: we skypen, emailen, chatten of whatsappen en doen het merendeel van onze zakelijke en financiële transacties online. Tien jaar na de wereldwijde introductie van het internet hebben we in 2003 de laatste hand gelegd aan een intensief project om het menselijk genoom, ons DNA, in kaart te brengen. Momenteel wordt er intensief gewerkt aan het Human Brain Project en aan 'Brain Research through Advancing Innovative Neurotechnologies' (BRAIN). We bevinden ons in een vergevorderd stadium om ons brein kunstmatig te kunnen simuleren en deze zelfs te kunnen koppelen met of uploaden in een computer.

Het tempo in de huidige digitale fase van de industriële revolutie voltrekt zich inmiddels op een exponentiële schaal, dus van 1 naar 2, 4, 8, 16, 32, 64, 128 etc. Waarbij je je voor kunt stellen dat hoe hoger de getallen hoe groter de sprongen zijn. In dit tempo kom je namelijk na 30 stappen al op een miljard. De motor van deze exponentiële groei is met name de evolutie van de transistor, de basis van de microprocessor: de zogenaamde computerchip. Voor wat betreft de toename van de processorsnelheid en opslagcapaciteit als ook de daling in productiekosten. Kenmerkend voor een exponentiële groeicurve is dat deze eerst enigszins geleidelijk omhoog gaat maar zich dan ogenschijnlijk ineens in een praktisch verticale lijn omhoog beweegt. Op dit punt in onze evolutie bevinden we ons nu, vlak voordat deze groeicurve ineens radicaal omhoog knikt. Een immense versnelling die zich nog niet eerder heeft voorgedaan in onze evolutie. Althans, in onze collectief bewuste evolutie.

Dit alles maakt de weg vrij voor vele huidige, exponentiële ontwikkelingen op het gebied van nanotechnologie, kwantum computing, genetische technologie, Virtual Reality, kunstmatige intelligentie, brein-computer en mens-machine interfaces. Binnen tien jaar zullen we computers kunnen kopen die het calculatievermogen van ons eigen brein evenaren en nog geen 25 jaar daarna zullen we over computers beschikken met de capaciteit van alle menselijke breinen verenigd. Onze realiteit wordt momenteel overspoeld door al deze nieuwe computertechnologieën en draadloze netwerken. We bevinden ons in een realiteit waarin het credo is dat we 24 uur per dag online dienen te zijn en niet achterop dienen te raken. Een wereld waarin alles en iedereen met elkaar is verbonden en we de wereld beleven van achter onze schermen.

Innerlijke (hard)drive
De wereld om ons heen stuurt bijna blind op innovatie, efficiency en economische groei. Gelukkig is in al dit (virtuele) geweld ook een diep menselijk aspect overeind blijven staan: onze innerlijke drive om op persoonlijk niveau te groeien en ons te ontwikkelen. Dit is diep in ons versleuteld, als harde codering in onze biocomputer. Computertechnologie biedt nu de mogelijkheid om zelfs onze menselijke evolutie over een andere boeg te gooien en deze artificieel te versnellen. De wens onze evolutie te beheersen of te controleren is zo oud als de weg naar Rome maar deze heeft inmiddels een high tech jasje gekregen. Welkom in de wereld van Transhumanisme.

Transhumanisme
Transhumanisme is een stroming, een (intellectuele) beweging waarbij (computer)technologie ingezet wordt als middel om onze evolutie te versnellen. Door middel van het overstijgen, het transcenderen van onze biologie. In de vorm van het upgraden van onze biologie, het geleidelijk samensmelten met technologie of zelfs het uiteindelijk hierin daadwerkelijk transformeren. Dit is in de ogen van Transhumanisten de logische volgende stap in onze evolutie.

Het gedachtegoed hierachter dateert al van 1906 wanneer Nikolai Fyodorov, een Russische filosoof en schrijver het ‘kosmisme’ ontwikkelt: een op het christendom geïnspireerde wetenschappelijk filosofie die pleit voor fysieke onsterfelijkheid, ruimte-exploratie en het door de wetenschap kunnen opstaan uit de dood. Ook schuurt het dicht aan tegen het Eugenetica-gedachtegoed dat voorstander is van rasverbetering: het verbeteren van de genetische samenstelling van een populatie. Eugenetica rust op het idee dat er superieure en inferieure genetische polen in de menselijke bevolking zijn. De Britse bioloog, schrijver en humanist Julian Huxley gebruikte in 1957 het woord ‘Transhumanisme’ voor het eerst. Huxley was lid van de ‘British Eugenics Society’. Ook sluit het aan bij een technocratisch wereldbeeld, waarbij ratio, logica en data leidend zijn in plaats van ideologie. Machine-denken in plaats van holistisch denken.

Technologie wordt hierbij onder andere ingezet om veroudering tegen te gaan of zelfs het fysieke sterven te overwinnen, ziektes en pijn uit te bannen en bovengemiddelde of zelfs bovenmenselijke kwaliteiten en vaardigheden te vergaren. Door de inzet van bijvoorbeeld kunstmatige intelligentie, synthetische biologie, genetische manipulatie en nanotechnologie. 

Onze huidige exponentiële computertechnologieën en die in de (nabije) toekomst bieden ons de tools om een onwaarschijnlijk grote impact te hebben op wat het betekent mens te zijn, op onze vermogens en dus op onze evolutie.

Momenteel is Ray Kurzweil de voornaamste en meest bekende ambassadeur van het Transhumanisme. Hij is uitvinder, wetenschapper, auteur, ondernemer en technisch directeur van Google. Hij wordt (financieel) gesteund door onder andere Bill Gates van Microsoft en de grote baas achter Google, Eric Schmidt. Deze stroming is dus niet beperkt tot een klein groepje sympathisanten, dit is een immer groeiende beweging waar steeds meer vooraanstaande wetenschappers, onderzoekers en filosofen zich bij aansluiten. Ook binnen de media en de amusementsindustrie zijn er steeds meer auteurs, mediamagnaten, multimiljardairs, regisseurs en Hollywoodsterren die dit gedachtegoed een warm hart toedragen. Met als resultaat immense financiële injecties, een groeiende onderzoekscapaciteit en een enorm multimediaal platform.

Verder lezen? 

Maak dan via onderstaande button een (gratis) account aan voor mijn User Innerface, hier vind je alle full-length artikelen en veel meer. Wil je meer ontdekken over het snijvlak van bewustzijn, computertechnologie en menselijk potentieel? Schrijf je in voor mijn Nieuws Update bovenaan deze pagina.

Quantum Hacking

Yfke Laanstra

Isaac Newton was de grondlegger van de materiële, meetbare kijk op de werkelijkheid. Daar waar we onze zintuigen inzetten om datgene wat we menen waar te nemen te bevestigen via meetbare waarneming. Kortom: een Newtoniaanse realiteitsloop. Materie maakt echter naar schatting slechts vier procent van het universum uit, 96 procent is donkere ruimte. Oftewel de voornamelijk lege ruimte binnen atomen. Is dat geen bizar gegeven? Daarnaast bestaat ons DNA ogenschijnlijk grotendeels uit junk-DNA (92%), overbodige en nutteloze DNA. Werkelijk? Onze kosmos bestaat grotendeels uit donkere ruimte en zogenaamde zwarte gaten, ons lichaam en brein grotendeels uit water.
Ik vind het fascinerend om te zien hoe de ‘reguliere’ wetenschap datgene probeert te duiden of juist te verwerpen wat blijkbaar onze materiële kijk op de werkelijkheid ver te boven gaat. We kunnen echter sowieso maar een fractie zien van het enorme lichtspectrum, van de volledige ‘werkelijkheid’. Wanneer iets uit energiefrequenties bestaat die buiten ons visuele spectrum vallen dan kunnen we het niet met ons blote oog zien. Net als een radiozender in een bepaald gebied geen bereik kan hebben, je zult hier dan geen ontvangst hebben maar de radiozender is wel degelijk in de ether aanwezig. Het feit dat iets voor een wetenschappelijk oog niet zichtbaar, meetbaar of in haar volle omvang te begrijpen is wil echter nog niet zeggen dat het geen functie heeft of van geen of ondergeschikt belang is. Er is meer dat we met ons brein niet begrijpen of met onze hedendaagse meetapparatuur of onze zintuigen kunnen waarnemen dan juist wel. De lege ruimte in de atomen bestaat bijvoorbeeld uit een onwaarschijnlijk grote hoeveelheid energie en het water in onze biocomputer vervult een belangrijke rol als informatiedrager/-geleider en geheugenbank.

Kwantum theorie
Gelukkig waren er al in de 20e eeuw pioniers die besloten de brug te slaan tussen wetenschap en spiritualiteit, tussen materie en geest, tussen het zichtbare en het onzichtbare. Deze pioniers waren Max Planck, David Bohm en John Wheeler, natuurkundigen aan de Princeton Universiteit en directe collega's van Albert Einstein. Ze stonden aan de wieg van een revolutionaire nieuwe wetenschap: de kwantum theorie. Hierin wordt er gekeken naar zowel de natuur als oorsprong van een gedachte. Naar hoe deze de werkelijkheid beïnvloedt, wat werkelijkheid in feite is en waaruit deze is opgebouwd. David Bohm introduceerde in 1970 onder andere zijn holografische kijk op onze werkelijkheid. Vanuit een hypothese dat onze wereld zich bevindt in een kosmisch hologram, waar het geheel zich in elk onderdeel bevindt. John Wheeler bracht de hypothese van een participatorisch universum, waarin we actief deelnemer zijn. Nassim Haramein is een fascinerende hedendaagse wetenschapper die zich verdiept in onze ware oorsprong en hoe onze realiteit is opgebouwd. In zijn Unified Theory toont hij aan dat alles één is en dus permanent met elkaar verbonden is.

Non-sens
De kwantumtheorie is een geheel nieuwe wetenschap die tot doel heeft het zeer kleine te verklaren: de kwantumdeeltjes oftewel de subatomaire
wereld. Daar waar Newtons theorie namelijk niet op bleek te gaan. De kwantumtheorie toont aan dat subatomaire deeltjes zich op meerdere plaatsen tegelijkertijd kunnen bevinden en tegelijkertijd zowel een golf als een object op één vaste plaats kunnen zijn. Een doorslaggevende factor hierin is de waarnemer. Zowel de waarneming op zich alsook de wijze van waarnemen, qua gevoel, gedachten en intenties. Niet gemeten en niet waargenomen blijven het golven en is het puur potentieel. Waargenomen en gemeten nemen deze deeltjes een vaste vorm en locatie aan.

Een bekend en intrigerend natuurkundig onderzoek die dit kwantumeffect aantoont is het 'tweespletenexperiment'. Google maar eens op ‘double slit experiment’ voor een animatie video van Dr. Quantum. Materie in de vorm van knikkers werd hierbij op een muur afgevoerd door een wand met hierin twee verticale spleten. Deze creëerden hierdoor keurig twee verticale banen op de muur erachter. Water, golvend door deze zelfde spleten, creëerde echter een interferentiepatroon waardoor er veel meer banen ontstonden op de muur erachter. Wanneer dit experiment echter met elektronen werd uitgevoerd, dus materie op superklein en dus kwantumformaat, ontstond hetzelfde interferentiepatroon en gedroegen de deeltjes zich als golven. Er ontstonden weer meerdere banen op de muur erachter. Wanneer dit vervolgens werd geobserveerd door de onderzoekers of gemeten door apparatuur, gedroegen ze zich weer als deeltjes en ontstonden er weer twee banen. Iets ís pas wanneer het is waargenomen, de waarnemer is dus als het ware de schepper. Hoe intensiever de waarneming hoe groter het effect.

De kwantumrealiteit is een multidimensionale realiteit die zich voorbij onze zintuiglijke waarneming afspeelt, daar waar er geen lichaam, materie of tijd is. Het is letterlijk 'non-sens': niet-zintuiglijk. Om met dit veld in contact te komen is het dus van belang dat je contact maakt met datgene wat groter is dan je lichaam, je huidige stoffelijke wereld en de lineaire tijd. De kwantumtheorie is als het ware een innerlijk, fijnstoffelijk model in tegenstelling tot het newtoniaanse uiterlijke, grofstoffelijke en materiële model. Dit kwantummodel daagt ons uit datgene wat we denken te weten los te laten, ons over te geven aan het onbekende en dan de manifestatie hiervan te observeren als feedback in ons leven. Pas in dit laatste stadium komen onze zintuigen weer van pas.

Kwantumcomputer
Inmiddels is computertechnologie ook deze grillige, subatomaire laag van de realiteit binnengetreden door de introductie van de kwantum computer.

Zoals ik in een eerder artikel heb aangegeven, is de motor van de huidige exponentiële groei in computertechnologie met name de evolutie van de transistor, de basis van de microprocessor: de zogenaamde computerchip. Deze is sinds haar introductie in 1971 in een weergaloos tempo in verwerkings- en opslagcapaciteit toegenomen en tegelijkertijd vele malen kleiner geworden en in productiekosten substantieel gedaald. Dit heeft de weg vrijgemaakt voor immense computeerkrachten van waaruit diverse generaties computers inmiddels zijn ontstaan. Dit alles maakt de weg vrij voor vele huidige, exponentiële ontwikkelingen op het gebied van nanotechnologie, quantum computing, genetische engineering, virtual reality, kunstmatige intelligentie, brein-computer en mens-machine interfaces.

De komst van de kwantumcomputer heeft feitelijk een nieuwe generatie computers geïnitieerd. Gezien het feit dat deze wezenlijk anders werkt dan de 'klassieke' computer. Deze generatie breekt als het ware in een kwantumsprong door het siliconen plafond, aangezien haar vermogen niet langer gekoppeld is aan het formaat van een chip. Door de recente introductie van de kwantumcomputer kunnen we zelfs niet langer ‘slechts’ spreken van exponentiële groei in computertechnologie maar van een ‘kwantumsprong’. Deze kwantumcomputer kan dusdanig veel data verwerken dat deze complexe calculaties kan verrichten in enkele dagen waar een klassieke computer enkele jaren voor nodig zou hebben.

Verder lezen? 

Maak dan via onderstaande button een (gratis) account aan voor mijn User Innerface, hier vind je alle full-length artikelen en veel meer. Wil je meer ontdekken over het snijvlak van bewustzijn, computertechnologie en menselijk potentieel? Schrijf je in voor mijn Nieuws Update bovenaan deze pagina.

Reloading lost data_

Yfke Laanstra
'Herinneringen zijn niet enkel iets uit het verleden,
ze bepalen onze Toekomst'

De rechte wegen, de functionele woningen, de praktische werkomgeving en zelfs de eenduidige kleding: alles ziet er heel ordelijk, gestroomlijnd en gestructureerd uit. Perfect feitelijk. Iedereen oogt rustig, beschaafd, gedecideerd en netjes. Er is geen strijd meer, geen ongelijkheid, geen oorlog, geen armoede en geen vervuiling. Alles wordt in de juiste banen geleid, alles en iedereen kent en heeft zijn rol. Er is geen sprake meer van een individu, slechts een collectief. Geboorte en Dood bestaan niet, slechts een vorm van chemische in- en uittreding. Pijn en lijden zijn uit het gevoelsspectrum gewist. Verdriet en boosheid bestaat nog wel, maar op lichte schaal. Hetzelfde geldt voor euforie, gelukzaligheid en verliefdheid: dergelijke diepe emoties zijn enkel nog iets uit een ver verleden en oppervlakkige varianten resteren. In het huidige vocabulaire wordt er met name gesproken over respect, waardering, harmonie en bewondering en een woord als ‘liefde’ wordt direct beschaamd gecorrigeerd en genuanceerd. Kinderen worden niet langer in een daad van liefde verwekt maar gekweekt in laboratoria, waar hun kwaliteiten chemisch verfijnd worden en de perfecte exemplaren bestaansrecht verkrijgen. Waarna ze toebedeeld worden aan de gezinnen waarin ze het beste tot hun recht komen, zodat ze zich kunnen ontwikkelen tot het unieke radartje dat ze zijn in het geoliede geheel. Fysieke affectie wordt niet langer uitgewisseld, hooguit een praktische zetje of tikje op de schouder. Het gaat niet langer om het geluk en de verdieping van het individu maar om de bijdrage aan een harmonieuze leefgemeenschap, een perfecte maatschappij. Alles en iedereen is hieraan dienstbaar. De bewoners lijken ogenschijnlijk voldoening en tevredenheid te ervaren en zijn blij met het nut en de functie van hun overzichtelijke bestaan.

De Ontvanger
Dagelijks dienen ze zichzelf een medicijn toen, vlak voordat ze naar hun werk gaan. Dit handhaaft de rust en harmonie en voorkomt verstoring. Gedurende een mensenleven vinden er diverse ceremoniën plaats, ten aanzien van iedereen in de maatschappij. Zoals wanneer er baby’s toebedeeld worden aan hun opvoeders, wanneer jongeren hun vaste positie in de maatschappij krijgen toebedeeld en wanneer iemand ‘losgelaten wordt’, wordt bedankt en herinnerd. Er is echter één persoon die een unieke rol toebedeeld krijgt, aangezien deze een combi van een vijftal vermogens laat zien. Die van:
1. Intelligentie
2. Integriteit
3. Moed
4. Wijsheid
5. De gave om Verder te kunnen Zien.

Deze persoon zal de functie van De Hoeder vervullen: Hoeder van de Oorspronkelijke Herinneringen van de Mens. Een uiterst verantwoordelijke rol; als een soort levende databank met een adviesfunctie richting de Raad van Ouderen, die de zeggenschap heeft in de maatschappij. De overdracht van deze Oorspronkelijke Herinneringen vindt niet plaats via een geavanceerde technologie of via een chemische interventie in een laboratorium maar van Mens tot Mens. Door samen te zijn en elkaar aan te raken. Buiten het zicht van alle anderen. Deze overdracht wordt gedaan door de Gever, de huidige bewaker van de Oorspronkelijke Herinneringen. Een oude man die woont aan de rand van de samenleving in een oud houten huis, zoals een huis eruit zag in vergane tijden. In het huis puilen de vele kasten uit met boeken, als een immense bibliotheek. Ook zijn er nog enkele vergeten muziekinstrumenten te vinden. De grote glazen achterwand van het huis kijkt uit over de kale vlaktes buiten het beheersgebied van deze leefgemeenschap, waar in de verte nog een enkele echte boom is te onderscheiden. Ver buiten het zicht bevindt zich de grens van deze vooropgezette vergetelheid, van deze georchestreerde ingetogenheid. Wanneer deze grens door de Hoeder overschreden wordt, zullen alle herinneringen weer tot ieders beschikking komen. Zullen alle bewoners weer overspoeld worden door de vergeten herinneringen en alle bijbehorende emoties. Als in een tsunami. Deze grens is verboden gebied en wordt angstvallig bewaakt, met camera’s en drones.

Verder lezen? 

Maak dan via onderstaande button een (gratis) account aan voor mijn User Innerface, hier vind je alle full-length artikelen en veel meer. Wil je meer ontdekken over het snijvlak van bewustzijn, computertechnologie en menselijk potentieel? Schrijf je in voor mijn Nieuws Update bovenaan deze pagina.

Temet Nosce - Ken Jezelf

Yfke Laanstra
'Temet Nosce - it's in Latin, it means 'Know Thyself'. I wanna tell you a little secret, being the One is just like being in love. No one needs to tell you you are in love, you just know it, through and through.'

~ Uitspraak van The Oracle in The Matrix (1999), als reactie wanneer Neo tijdens hun eerste ontmoeting ontdekt dat deze woorden boven haar keukendeur staan.


Zelfkennis is het begin van alle wijsheid

In mijn boek 'Bits, Bytes & Bewustzijn' schrijf ik over de onschatbare waarde van zelfkennis en ook in mijn presentaties/lezingen op dit moment is dit een wezenlijke boodschap. Reden des te meer om nog weer eens wat dieper in te tunen op mijn zelfkennis. De voorvallen in de afgelopen maanden hebben me weer enkele diepere inzichten gegeven, waaronder over de kracht van transparantie, en in een moment van inspiratie ontstond het volgende:

Verwerkingscapaciteit
Ik beschouw mezelf niet per definitie als een originele denker maar wel iemand die originele verbanden legt en hiermee verfrissende perspectieven biedt. Iemand die oneindig veel informatie tot zich kan nemen, dit kan verwerken en vanuit een diep innerlijk weten datgene eruit filtert dat belangrijk is voor het tijdsgewricht waar we ons in bevinden. Vandaag de dag zou iemand met dergelijke kwaliteiten het beste geduid worden als futurist, trendwatcher, vertaler of visionair. In het verbinden van bestaande informatie - gedestilleerd uit onderzoek door vele experts, wetenschappers en onderzoekers - ontstaan in mij de ontbrekende schakels, inzichten en de vertaling naar het heden en de toekomst.

Hierin ontsluiten zich de aanwezige cycli, algoritmes, geometrieen, data en patronen. Die zowel de linker als rechter hersenhelft nodig hebben om deze te interpreteren, waar te nemen en te duiden. Zowel het hoofd als het hart. Niet per definitie door ze als een computer om te kunnen zetten in feitelijkheden maar ze op een diepere manier te integreren in mijn hele wezen. Dit kan voor de oppervlakkige waarnemer lijken alsof ik enkel kilometers maak in mijn hoofd terwijl ik juist informatie aan het verwerken ben op vele niveaus. De opmerking dat ik teveel in mijn hoofd zou zitten heb ik inmiddels een paar keer te vaak gehoord...

Ik zie mezelf als iemand die patronen ziet, de minder voor de hand liggende verbanden legt en buiten bestaande denkkaders kan bewegen. Ik ben niet beperkt door of gevangen in wetenschappelijke of religieuze dogma's. Door esoterisch heilige huisjes of enig spiritueel gedachtengoed. Been there, done that, got a t-shirt.

Free your mind
Mijn originaliteit ligt wellicht in het feit dat ik me nergens toe laat beperken, volledig vrij kan denken en ook de meer controversiële onderwerpen meeneem in mijn onderzoek. Onderwerpen die veelal weerstand, schaamte, afschuw, ridicule of ongeloof oproepen. Ik (ver)oordeel niet zo snel, denk niet zwart-wit en verplaats me juist graag in andermans ideeën, opvattingen, belevingswereld en referentiekader. Dit zie ik als een verrijking. Niets is wat het lijkt en niets staat vast. Tot op zekere hoogte althans ;)

Focus
Mijn uitdaging is te handelen wanneer ik inspiratie voel, niet oneindig informatie te blijven verzamelen die de bestaande inspiratie onverhoopt kan dempen of overschaduwen. Maar me te 'beperken' tot de informatie die op een natuurlijke wijze haar weg naar me vindt. De lens van mijn waarneming is vaak zo ver uitgezoomd dat ik erg veel moeite kan ervaren in het aanbrengen van een focus. Waarmee ik diep in kan zoomen op wat ik nu werkelijk waarneem, wat de betekenis hiervan is en hoe ik dit gestructureerd in woorden kan 'vangen'. Zonder dat ik me in dit proces weer laat verleiden te veel uit te zoomen. Waarna weer teveel in zicht komt wat irrelevant is voor het huidige onderwerp (zie hier de mogelijke loop ontstaan). 

Infobesitas
Mijn brein is als het ware 'verslaafd' aan informatie, aan data en aan nieuwe invalshoeken. Hier ligt namelijk mijn kracht maar vanzelfsprekend tegelijkertijd ook mijn grote valkuil. In de tijd waarin we leven is afleiding meer regel dan uitzondering. Prikkels te over. Mijn brein bijt zich met regelmaat maar wat graag vast in totaal irrelevante informatie en nutteloze nieuwe prikkels. Lees: smartphones, social media, mail, nieuws, televisie en zoekmachines. Voor mijn 'systeem' is rust, stilte, afzondering, eenvoud en een lange boswandeling heilzaam. Naast, op z'n tijd, de nodige diepgaande levensbeschouwelijke gesprekken over de (on)zin van het leven.

Sleep Mode
Wanneer je me wilt zien wegkwijnen dan kun je me het beste mee laten draaien als betekenisloos radartje in een groter geheel (lees: bedrijf) dat bijdraagt aan iets waar ik het nut niet van inzie. #sleepmode #standbymode Waar ik mijn hoofd onnodig moet belasten met 'onzin' en tijd verspil met dingen die er niet werkelijk toe doen (volgens mijn definities welteverstaan). #inputerror #systemoverload Dan log ik liever uit. Ik ben wars van poppenkast en heb een neus voor in-authenticiteit, window dressing en lege woorden. Ik hoor wat niet wordt gezegd, zie wat niet wordt gezien en voel wat onvoldoende aandacht krijgt. Niets is zoals het lijkt en niets is vanzelfsprekend.

Ik ben dol op logica (voor hoofd en hart), systemen en structuren. Ik hou van directe, heldere en no-nonsens communicatie al kan ik gemakkelijk zelf vervallen in wollige bewoordingen wanneer ik zelf nog niet ben doorgedrongen tot de essentie van wat ik wil overbrengen. Less is more is mijn grootste uitdaging in het concreet maken en het vertalen van het abstracte.

Favoriete bezigheden:
- onderzoeken
- lezen
- schrijven
- spreken
- informatie conceptualiseren
- vragen stellen

Dierbaarste bezit:
- laptop ;)

Basisbehoeftes:
- liefde
- stilte
- elektriciteit
- wifi
- bos (wood wide web)


Oh en een belangrijk gegeven:
Ik ben niet iemand die ongevraagd mijn mening uit of anderen 'mijn waarheid' op wil dringen. Ik werk enkel op uitnodiging ;)

Verder lezen? 

Maak dan via onderstaande button een (gratis) account aan voor mijn User Innerface, hier vind je alle full-length artikelen en veel meer. Wil je meer ontdekken over het snijvlak van bewustzijn, computertechnologie en menselijk potentieel? Schrijf je in voor mijn Nieuws Update bovenaan deze pagina.

Worsteling uit het Web

Yfke Laanstra

Het was voorjaar 2017. Mijn boek ‘Bits, Bytes & Bewustzijn’ was af, mijn schrijftaak zat erop. Het lag in de winkels en mijn boodschap was toegankelijk gemaakt voor het grote publiek. In de vorm van een boek met een gratis app. Ik weet nog goed dat ik me bewust het moment realiseerde dat het af was. Ik wilde nog een hoofdstuk herschrijven maar alles wat ik toen wilde zeggen was gezegd en de volgorde klopte. Ik had zojuist de laatste regels getypt en met een enorme glimlach op mijn gezicht belde ik vol trots m’n moeder. ‘Het is volbracht!’, riep ik door de telefoon.

Wat een bijzonder proces en wat een verademing om zoveel op een rijtje te kunnen zetten, om zoveel ruimte tot mijn beschikking te hebben zodat ik een grotere context kon schetsen. Over mijn passie voor het snijvlak van bewustzijn en computertechnologie. Wat ontzettend leerzaam voor mezelf ook, want dit maakte het voor mij nóg overzichtelijker en de urgentie om dit naar buiten te brengen feitelijk nóg hoger.

Wat ik me over mijn boek pas maanden later zou realiseren was tergend confronterend en pijnlijk ironisch. Zelfs ietwat hilarisch.

Het begon eigenlijk al bij de voorbereidingen voor de boeklancering. De aanloop hiertoe was één groot verdrinkingsproces. Kolkende stromen aan data wist ik niet in goede banen te leiden. Ik verzoop maandenlang in slides, info en het doen van research naar hét perfecte beeld en dé perfecte opbouw. Dag in dag uit sloot ik me op in mijn werkkamer, achter m’n beeldscherm, met de zoveelste mind map in de aanslag. Af en toe kwamen er golven van inspiratie en probeerde ik deze driftig te vangen in een structuur. Tevergeefs. Zodra ik een poging waagde, ebde de inspiratie weer weg en bleef ik spartelen in hardnekkige poelen van vertwijfeling. Ik besloot uiteindelijk de teugels iets te laten vieren, te vertrouwen op een goede afloop en kon toch nog enigszins ontspannen op de dag van de lancering. Maar het mocht niet baten: tijdens de presentatie stierf ik duizend doden en wenste ik dat ik weer onder m’n steen mocht kruipen, achter m’n veilige laptop, in oneindige online surfsessies. Een tsunami van zelftwijfel, onzekerheid en oordelen overspoelde me. Ondanks de positieve reacties en de daarop volgende uitnodigingen voor lezingen. Mijn keiharde innerlijke criticus had er echter geen goed woord voor over. Een indringende ervaring maar gelukkig had ik me 24 uur later weer bij elkaar geraapt: een mogelijkheid tot groei had zich immers aangeboden. Vol goede moed ging ik verder. Vele lezingen volgden en de ervaringen wisselden van volledig in m’n sweet spot te zijn tot volkomen misplaatstheid en alles er tussenin. Tot ik op een zeker moment inzag dat ik me verstopte achter een beamer, in de schaduw van technologie, en mezelf niet echt liet zien. Dat ik het gevoel kreeg dat ik vastzat in een concept, in een vorm die me niet lekker zat. Me mee liet voeren door bestaande percepties van technologie en deze (onbewust) mee hielp uitdragen. Terwijl dit niet míjn verhaal was. Ik wilde niet de mensheid enkel waarschuwen voor technologie, een of andere polariteit helpen versterken of het einde van de wereld aankondigen. Ik wilde juist de start van een nieuwe werkelijkheid belichten, daar waar de mens en technologie hand in hand kunnen gaan. Met de mens aan het stuur welteverstaan en bewustzijn als sleutel.

Ik stagneerde, raakte mateloos gefrustreerd, struikelde en viel. Ik besloot in het najaar de stekker er even uit te te trekken, te unpluggen en weer tot mezelf te komen. Ik realiseerde me dat ik achter mijn eigen boek aan het aanrennen was en (nog) niet de tijd had genomen om dat wat ik had opgeschreven, diep op me in te laten werken. Hierop te reflecteren en mijn eigen positie hierin te duiden. Het ironische was, dit was blijkbaar ook niet bewust nodig: dit proces was op een onbewust niveau namelijk allang in gang gezet. Ik was mezelf voorbij gerend, gestruikeld en spreekwoordelijk op mijn hoofd gevallen. Mijn hoofd die werkelijk overvol zat. Zó vol dat ik merkte dat ik me steeds vaker slecht kon concentreren, verzoop in m’n eigen gedachten en snel overprikkeld was. Ik moest lacherig terugdenken aan de opmerking in mijn eigen boek, over het ontstaan van nieuwe aandoeningen zoals Infobesitas.

Infobesitas
Dit wordt ook wel data smog genoemd. Een overmatige inname van data, een informatie-overload die leidt tot dataverstopping en keuzestress en aan een overmatige prikkeling van zintuigen.

Naarmate de tijd verstreek begon ik de humor er echter steeds minder van in te zien. Ik had vóór het schrijven van mijn boek al naar mezelf en mijn nieuwsbrieflezers erkend en bekend dat ik verslaafd was aan mijn smartphone. Toen meende ik dat ik dit wel in haar volle omvang had (h)erkend. Er had wellicht een lampje moeten gaan branden toen ik van mijn soulmate een t-shirt kreeg met de tekst ‘I love you more than wifi’ ;)
De wérkelijke omvang werd me, niet veel later, heel erg pijnlijk duidelijk. Bij het herlezen van mijn boek legden namelijk vele passages ineens de vinger op de zere plek. Een hele zere plek. Ik had te erkennen dat ik in een deel van het boek volledig mezelf aan het beschrijven was.
Passages over het belang van tijd doorbrengen in de natuur, in beweging zijn, rust in te bouwen en van tijd tot tijd afstand te doen van je computer om tot jezelf te komen. Over hoe excessief computergebruik met name je linker hersenhelft activeert, je in je hoofd houdt, uit contact met je lijf. De nadelige gezondheidseffecten van de straling. De verslavingsgevoeligheid van smartphones, social media en het internet. Het internet, als digitale heroïne. Oei wat confronterend. Voor iemand als ik die het liefst de hele dag aan haar laptop zit gekluisterd, oneindig het internet over surft en ’s avonds met hetzelfde gemak overschakelt op haar smartphone en smart tv. Die met onwijs veel moeite naar buiten en fysiek in beweging te krijgen is. Wiens wereld zich voornamelijk in haar hoofd afspeelt. In verbinding met de kosmos, dat wel. Maar daar waar mijn kracht is, ligt tegelijkertijd mijn grootste valkuil.

Onlangs zei ik gekscherend tegen mijn partner: ik ben een Millennial die net iets te vroeg is geboren. Millennials, ook wel Generatie Y genoemd, zijn de generatie die geboren is tussen 1980 en 2000. In een wereld waarin de smartphone en het internet de norm is en bijna alles met een druk op de knop voorhanden is. Een generatie die niet bekend staat om haar geduld en uit gaat van gemak en instant gratificatie. Geluk en vrienden zijn online te ‘bestellen’ en geen berg is te hoog, totdat ze deze eigenhandig moeten beklimmen. Vanaf het begin van dit digitale tijdperk heb ik technologie omarmd, ben ik er dikke vriendjes mee geworden. Ook ík sta niet bekend om mijn geduld en verwacht veelal instant resultaat. Ergens gestaag en langdurig aan werken vind ik ontzettend moeilijk, bij het minste of geringste wijzig ik abrupt van koers of gooi ik de handdoek in de ring. Bovendien ben ik hooggevoelig, ontzettend snel afgeleid en verveeld, altijd op zoek naar iets nieuws. Nieuwe prikkels, nieuwe input. Dit resulteert veelal in oneindig in rondjes rennen, op zoek naar de perfecte ingang, de perfecte invalshoek, de perfecte vorm. Daarnaast wil ik iets wezenlijk bijdragen en heb ik hierin hoge verwachtingen. Al met al een recept om weinig echt gedaan te krijgen en, met een overactieve innerlijke criticus, gefrustreerd jezelf op te branden. Weer een gevoeligheid waar Millennials om bekend staan.

Ik beweeg me net zo makkelijk online, misschien zelfs makkelijker dan offline, met als risico meer en meer uit contact te raken met de ‘échte’, analoge realiteit. Gezien mijn onstilbare honger naar kennis, behoefte aan begrip en analyse. Mijn laptop, smartphone en tablet met wifi-verbinding zijn gewillig, altijd beschikbaar en klagen nooit. Zoveel was inmiddels duidelijk : ik was verstrikt geraakt in het (wereldwijde) web. Het web waar ikzelf uitvoerig over had geschreven. Niet plotsklaps, maar geleidelijk aan. Als een virtuele sluipmoordenaar. Ik was me er steeds meer in gaan begeven en was erdoor in haar greep geraakt, mezelf er beetje bij beetje in verloren. De grote spin lag op de loer, klaar om toe te slaan. Ineens begreep ik het: daarom raakte de materie me natuurlijk ook zo, toen ik me erin ging verdiepen. Daarom ging ik me er überhaupt in verdiepen, op onbewust niveau. Het was blijkbaar mijn manier van zelfonderzoek. Een pijnlijk confronterend zelfonderzoek.

In mijn boek spreek ik nadrukkelijk over het belang van Mens-zijn, met al haar kwaliteiten zoals empathie, liefde en aandacht. Te onderzoeken wat het eigenlijk betekent Mens te zijn en doe ik o.a. in het hoofdstuk Slow Tech een oproep dit te bewaken. Ervoor te zorgen dat technologie hieraan dienstbaar is, en blijft. Met name in de tijd waarin we nu leven. Juist dit Mens-zijn, met haar volledige emotionele spectrum is blijkbaar mijn grootste uitdaging. Meer dan ooit, want de digitale verleidingen liggen op de loer. En ze schreeuwen om mijn aandacht. Meer en meer zie ik in hoe onwaarschijnlijk gevaarlijk de smartphone kan zijn, mits onbewust gebruikt, en wat er werkelijk in en om ons heen gebeurt door deze Smart technologie(ën) . Hoe ikzelf steeds verder van mezelf af dwaalde. Hoe jouw en mijn aandacht en perceptie van de werkelijkheid gehacked worden. Wat het effect is op ons sociale en werkzame leven en meer nog: op de verbinding met onszelf. Inmiddels realiseer ik me dat ik ervaringsdeskundige pur sang ben en voel ik nóg meer de urgentie deze boodschap naar buiten te brengen. Zelfs ík heb het dermate onderschat. Verschrikkelijk onderschat. Voor nu ligt mijn focus op het bewust leren omgaan met technologie en het weer opeisen van mijn eigen aandacht en tijd. Zodat ik die bewust kan richten op wat voor mij werkelijk van belang is.

Wat ik ietwat hilarisch vond? Dat dit alles eigenlijk bijna zo vanzelfsprekend is dat het de spreekwoordelijke olifant in de kamer lijkt. Datgene wat we allemaal wel weten maar wat niemand hardop durft te zeggen. Laten we ons eerst richten op onze relatie met datgene wat we allemaal in onze broekzak dragen, in plaats van ons in dit stadium druk te maken over hoe kunstmatige intelligentie wellicht het einde van de mensheid inluidt. Dit komt later wel. First things first.

De grootste uitdaging van deze tijd is niet zozeer dat robots ons over gaan nemen maar dat we er juist zelf een worden.

Zelfs als ik dit typ steekt me dit, voel ik dat me dit diep raakt. Ik vind dit zo’n pijnlijk gegeven en zie dit steeds nadrukkelijker (in en) om me heen gebeuren. Zelfs subtiel gepromoot worden in de media: in films, games en series. Verandering kan pas starten wanneer je je bewust bent van wat er speelt, van wat aandacht nodig heeft. Je kunt immers niet iets veranderen als je het nog niet hebt (h)erkend. 

Ik heb mijn koers, mijn prioriteiten, inmiddels bijgesteld. Beweeg je met me mee?

Verder lezen? 

Maak dan via onderstaande button een (gratis) account aan voor mijn User Innerface, hier vind je alle full-length artikelen en veel meer. Wil je meer ontdekken over het snijvlak van bewustzijn, computertechnologie en menselijk potentieel? Schrijf je in voor mijn Nieuws Update bovenaan deze pagina.


Top